"lapis," inquit Octāviāna. "dīc eīs dē lapide. lapis Rōmae est, et Rōma vincet."

Duilius nihil statim dīxit. deinde caput vertit et mare spectāvit.

"Asina hoc crēdidit," inquit.

silentium fuit. Duilius mare adhūc spectābat. "Asina hoc crēdidit, et hoc mīlitibus suīs dīxit, et deinde in portum iit et nōn pugnāvit. hominēs eius nāvēs relīquērunt et fūgērunt. cūr? quia hoc crēdēbant: 'lapis nōs servat.' et deinde nēmō gladium sustulit."

Duilius ad Octāviānam sē vertit. "et sī hoc hominibus meīs dīcō, et deinde ūna nāvis nostra cadit, quid tum crēdunt? nihil crēdunt. et hominēs quī nihil crēdunt nōn pugnant."

"tū mihi verba illōrum dedistī," inquit. "illa verba iam habeō. Asina quoque illa habuit."

vōx eius nōn īrāta erat. hoc peius erat.

Octāviāna gradum rettulit. Bellātor eam spectāvit et nihil dīxit.

"iterum," inquit Duilius. "tempus breve est. sed iterum rogō."

 perge.