vir in prīmā nāve iterum clāmāvit. hōc tempore verbum ūnum erat. "nāvēs!"

in nāve omnēs sē vertērunt. ante eōs īnsulae adhūc erant. sed īnsulae sē movēbant.

Octāviāna numerāre coepit et nōn fīnīvit.

"Poenī," inquit Duilius. vōx eius magna nōn erat. deinde manum ā latere nāvis abstulit.

rēmī nōn stetērunt. sed in mediā nāve mīlitēs surrēxērunt, et iam galeās gerēbant, et nēmō clāmāvit. hoc Octāviānam terruit: silentium.

Duilius ad Recentiōs sē vertit. "hominēs meī nunc mē audīre dēbent," inquit. "multī eōrum in marī numquam pugnāvērunt. multī mare nōn amant. et illae nāvēs ante nōs semper in marī fuērunt."

oculī eius ad mīlitēs iērunt, deinde iterum ad Recentiōs. "ōrātiōnem facere dēbeō. et quid eīs dīcere dēbeō? vōs ab illīs venītis quī multa sciunt. dīcite mihi."

 trēs viae sunt. quid Recentiī Duiliō dīcunt?