"nunc ego rogō," inquit Tertius. "quid dē bellō Pūnicō prīmō scītis?"

Bellātor manum sustulit. nēmō eī hoc imperāverat.

"Carthāgō!" inquit.

"ita," inquit Tertius. "et?"

Bellātor manum dēposuit et ad sorōrem spectāvit.

Octāviāna paulum cōgitāvit. "bellum prīmum contrā Carthāginem fuit," inquit. "dē Siciliā pugnāvērunt. Sicilia inter Ītaliam et Āfricam iacet, et utraque gēns eam volēbat. bellum longum fuit: trēs et vīgintī annōs."

Tertius caput mōvit semel. eam nōn laudāvit. eam adhūc spectābat, quia plūra exspectābat.

"et Rōmānī vīcērunt," addidit Octāviāna. "sed nesciō quōmodo."

"hoc est quod scīre dēbētis," inquit Tertius. ad mēnsam vēnit et manum in eā posuit, et lūx lucernae in digitīs eius erat. "audīte. Rōma tum classem nōn habēbat. Rōmānī in agrīs labōrābant et in terrā pugnābant; mare nōn amābant. Carthāgō classem habēbat, et optimam in marī nostrō. et bellum in marī erat."

Bellātor caput sustulit. "et Rōmānī nāvēs fēcērunt?" rogāvit.

"fēcērunt," inquit Tertius. "gēns quae mare nōn amābat classem fēcit. hoc dīcere facile est; facere nōn est."

Octāviāna tabulam suam sustulit. "quot nāvēs?" rogāvit. "et quam celeriter?"

"multās," inquit Tertius. "et quōmodo hoc fēcērunt, posteā dīcam. sed prīmum: dīc mihi nōmen ducis. quis in hōc bellō prō Rōmā pugnāvit?"

Bellātor ōs aperuit. nōmen in ōre eius iam erat. Octāviāna eum spectāvit et nihil dīxit.

 quid Recentiī respondent?