"nōn satis est," inquit Octāviāna.

Salvius nihil dīxit, sed vultus eius mūtātus est: paulum, circum oculōs.

"trēs interrogātiōnēs rogāvimus, et tria respōnsa accēpimus, et tibi grātiās agimus. respōnsa vēra erant. hoc crēdō." paulum tacuit. "sed trēs rēs nōn sunt omnia. tū ipse dīxistī: plūra nōn dīcēs, quia nōndum iūrāvimus. igitur iūrāre dēbēmus prius, deinde discere. hoc nōn faciēmus."

Bellātor addidit: "nēmō pecūniam dat prō rē quam nōn vīdit."

silentium fuit. Salvius calicem nōn sustulit, et ad larārium nōn spectāvit.

deinde Tiberius locūtus est, ā tergō, et vōx eius nōn erat vōx puerī.

"Salvī. hī amīcī meī sunt. hī nōn sunt hostēs tuī."

Salvius sē vertit, et eum spectāvit, et Tiberius oculōs nōn āvertit.

Tiberiō nihil respondit. hoc omnēs sēnsērunt.

deinde ad Recentiōs rediit, et diū tacuit.

"interrogātiōnēs vestrae bonae erant," inquit tandem. "meliōrēs quam respōnsa quae hodiē audīvī. hoc memoriā tenēbō."

ad mēnsam iit, et chartam sūmpsit, et eam in sinum posuit.

"hanc teneō. quī nōn iūrat, nihil portat."

Octāviāna manum nōn tetendit. chartam iam āmīserant, et hoc ambō sciēbant.

deinde: "revenīte. sed cum cōnsiliō meliōre."

 perge.