tum vōx vēnit, ā tergō.

"Salvī."

Tiberius erat.

Salvius sē nōn statim vertit.

"hī iuvenēs amīcī meī sunt," inquit Tiberius. "hī nōn sunt hostēs tuī."

verba pauca erant. sed Tiberius ea nōn celeriter dīxit, nec vōce puerī. Recentiī hunc Tiberium nōn nōverant: neque puerum in arbore, neque iuvenem quī chartam ē saccō sūmpserat, sed alium.

nunc Salvius sē vertit.

et Tiberium spectāvit. diū spectāvit. Tiberius oculōs nōn āvertit.

Tiberiō nihil dīxit. nihil. nūllum verbum. hoc erat grave, et omnēs id sēnsērunt: nam verba fīnem habent, et silentium nōn habet.

deinde ad Recentiōs rediit.

"callidī," inquit.

idem verbum erat quod anteā dīxerat. sed nunc aliud significābat, et Recentiī hoc audīvērunt.

"revenīte cum cōnsiliō meliōre."

ad mēnsam iit, et chartam sūmpsit, et eam in sinum posuit.

"hanc teneō. quī nōn iūrat, nihil portat."

Tiberius ad Recentiōs nōn spectāvit. ad terram nōn spectāvit. ante sē spectābat, et vultus eius quiētus erat, et hoc peius erat quam lacrimae.

 perge.