Octāviāna respondit, et vōx eius nōn tremuit.

"nōn iūrābimus."

Salvius nihil dīxit.

"nōn quia tē contemnimus," inquit Octāviāna. "sed iūs iūrandum rēs gravis est. tū ipse hoc dīxistī. nōs nescīmus quid haec fidēs ā nōbīs poscet, nec cui eam damus. hominēs Sociētātis nōn vīdimus. ūnum tantum vīdimus: tē."

Bellātor addidit: "et quī iūrat et deinde fidem nōn servat, ille peior est quam quī nōn iūrat. hoc quoque tū dīxistī."

vultus Salviī nōn mūtātus est.

hoc peius erat quam īra. īram enim Recentiī iam vīderant, in bibliothēcā, ubi vōx eius parva facta erat; et īram intellēxerant. hoc nōn intellegēbant.

Salvius ad larārium sē vertit, et flammam parvam spectāvit, et manūs post tergum iūnxit.

nēmō sē mōvit.

extrā ātrium avēs adhūc clāmābant, et clāmor eārum īdem erat.

Tiberius prope mūrum stābat. Recentiī eum audīre poterant: spīritus eius celer erat, et nōn quiētus.

Salvius adhūc tacēbat.

et silentium longius fīēbat, et in ātriō crēscēbat, et iam nōn erat silentium hominis quī cōgitat. erat silentium hominis quī iam cōgitāverat.

 perge.