Salvius ad mūrum iit, ubi lūx parva ārdēbat.

larārium erat: locus parvus in mūrō, cum tēctō parvō et duābus columnīs minimīs. intus duae fōrmae stābant, ex aere factae, parvae et clārae. ante eās cibus positus erat, pānis et sāl, in patellā minimā. flamma numquam magna erat et numquam mortua.

Salvius flammam nōn diū spectāvit. eam cotīdiē vidēbat.

"hī Larēs meī sunt," inquit Salvius. "in omnī domō Larēs suī sunt. nōn magnī deī, nec clārī. sed hī hanc domum servant; et hī domum patris meī servāverant, et domum patris eius."

manum ad umbram post fōrmās mōvit, ubi mūrus ātrior erat.

"post Larēs aliī stant, quōs nōn vidētis. manēs sunt: nostrī quī mortuī sunt. hī quoque audiunt."

sē vertit.

"nunc audīte. hoc est iūs iūrandum."

"iūrābitis per Larēs vestrōs, et per manēs māiōrum vestrōrum, Recentiōrum." hīc paulum tacuit, et verba lentius dīxit. "quī numquam sine honōre fuērunt. quidquid aliī dīcunt."

Octāviāna rogāre voluit: quī aliī? et quid dīcunt? sed Salvius iam prōcēdēbat.

manum ad brācchia eōrum tetendit, ubi signum sub veste erat.

"iūrābitis signum quod portātis Sociētātī Potentium iungere, et fidem servāre. haec sunt verba:"

deinde ea dīxit, lentē, et bis dīxit.

"iūrō mē fidem Sociētātī Potentium semper servātūrum esse."

verba brevia erant. Bellātor ea semel audīvit, deinde iterum; et labra eius sē movēbant, sed vōcem nōn fēcit.

"hominēs verba nōn semper tenent," inquit. "Larēs tenent. quī iūrāvit et fidem nōn servāvit, ille mē timēre nōn dēbet." ad flammam parvam manum tetendit. "hōs timeat."

haec omnia celeriter dīxit. saepe iam dīxerat, et nihil in eīs novum erat.

"sed vōs nōn timētis," inquit, et paene rīsit. "vōs enim iam cōnsēnsistis. verba sōla supersunt."

Tiberius prope mūrum stābat. ad Recentiōs nōn spectāvit.

"parātīne estis?"

et nōn diū exspectāvit. iam respōnsum habēbat, aut ita putābat.

 quid Recentiī agunt?