Octāviāna prīma respondit, et verba eius parāta erant.

"vērum dīcis," inquit. "Rōma magna facta est quia paucī eam bene rēxērunt. multī clāmant; pauca sciunt. quī regere scit, regat."

Bellātor caput movit. "et quī nescit, taceat."

Salvius nōn rīsit. vultus eius nōn mūtātus est.

"bene," inquit. "sed hoc exspectāveram."

et hoc vērum erat. Recentiī id sēnsērunt: respōnsum bonum dederant, et Salvius plūra nōn didicerat.

"multī ita dīcunt," inquit. "deinde, ubi tempus vēnit, aliter agunt. verba facilia sunt."

deinde propius vēnit, et subitō aliud rogāvit, sine grātiā.

"et dē Lapide quid putātis?"

nihil aliud addidit. nōn dīxit 'quī lapis?' nec 'dē quō lapide dīcō?' verbum sōlum posuit, in mediō ātriō, et nihil addidit.

ātrium nōn mūtātum est. sed aliquid mūtātum erat.

Octāviāna respondit, et cautē respondit: pauca dīxit, et vēra, et parva.

Salvius audīvit, et caput movit, et plūra nōn rogāvit.

hoc peius erat quam multa rogāre. nam vir quī multa rogat aliquid nescit. hic vir ūnum rogāverat et tacuerat; et iam nōn respōnsum quaerēbat, sed vultūs eōrum.

"venīte," inquit. "satis dīximus."

et ad larārium sē vertit.

 perge.