Octāviāna cauta erat, et lentē locūta est.

"Societās nōs invenīre vult. hoc audīvimus. sed quid ā nōbīs vult? et quid nōbīs dat?"

"et sī negāmus?" inquit Bellātor.

oculī Salviī acriōrēs factī sunt. sed nōn īrātus erat.

"bene," inquit. "Societās eōs nōn quaerit quī semper 'ita' dīcunt. tālēs multī sunt, et parvī."

deinde: "sed rogāvistis. respondēbō."

"Britannia magna est, et hominēs paucī. sī iuvenis hīc aliquid vult, amīcum potentem quaerit, patrōnum. patrōnus eī iānuās aperit. sine patrōnō iānuae manent clausae."

"cōgitāte dē iuvene quī sōlus est. nēmō eī iānuam aperit. nēmō eī epistulam scrībit. nēmō dē eō cōgitat. tum prōvincia maior fit, et vacua. ego tālēs hominēs vīdī. nōn mortuī sunt; sed nihil fēcērunt, et nēmō nunc nōmina eōrum tenet."

haec lentē dīxit, sine īrā.

deinde tacuit, et Recentiōs spectāvit.

"sed vōs sapientiōrēs estis quam multī," inquit. "et sapientēs semper interrogant. hoc mihi placet."

Recentiī tacuērunt. Salvius eīs duo in ūnō respōnsō dederat: laudem et timōrem. utrum gravius erat? nesciēbant.

Tiberius ad iānuam spectābat, et nihil dīxit.

 perge.