Octāviāna propius sēdit, et rogāre coepit. vōx eius cupida erat. sed nōn discere volēbat.

"quid Societās facit?" inquit. "quid ā sociīs suīs exspectat? quōmodo aliquis Potēns fit?"

Salvius laetior factus est. nōn rīsit; sed vōx eius apertior facta est, et manus eius, dum loquitur, mūrōs ātriī trānsiit.

"Societās in ūnō locō nōn est," inquit. "in omnī prōvinciā sumus. in Britanniā, in Galliā, in Hispāniā, in Aegyptō. ubi Rōma est, ibi Societās est. epistulae nostrae ante nāvēs veniunt."

Octāviāna prōvinciās tacitē numerāvit. quattuor dīxerat; sed nōn omnēs dīxerat, et hoc quoque Octāviāna intellēxit.

Salvius manum dēposuit.

"quid facimus?" inquit. "id quod semper fēcimus. hominēs invenīmus, et eōs iuvāmus. posteā illī nōs iuvant. hoc nōn est mīrum. hoc est Rōma."

"et nōs?" rogāvit Octāviāna. "cūr nōs?"

Salvius nōn statim respondit. ad chartam in mēnsā spectāvit, deinde ad Octāviānam.

"quod vōs iam invēnimus," inquit. "nōn hodiē. Societās vōs in Pompēiīs iam vīderat."

silentium fuit.

"in Pompēiīs?" inquit Bellātor.

"in Pompēiīs," inquit Salvius. plūra nōn addidit.

et Recentiī illōs diēs iterum vīdērunt: Caecilium in tablīnō, Sextum sub arboribus, montem quī suprā omnia stābat. quis eōs tum spectāverat? quandō? quotiēns?

Salvius hoc nōn dīxit. et Recentiī intellēxērunt: nōn dīcere ipsum cōnsilium erat.

ātrium magnum manēbat. sed nunc minus vidēbātur.

 perge.