Bellātor prīmus respondit, et statim.

"quantum pretium hōrum volūminum est?" inquit. "Tiberius nōbīs dē volūminibus tuīs dīxit. pecūniam habēmus."

silentium fuit, et longum.

Tiberius sē nōn mōvit, et vultum nōn mūtāvit. hoc eī difficile erat.

Salvius Bellātōrem spectāvit, et diū spectāvit.

"bibliothēca mea taberna nōn est," inquit.

Bellātor ōs aperuit. plūra dīcere voluit: fortasse dē pretiīs, fortasse dē librīs quōs domī habēbat. deinde ōs clausit. nam etiam Bellātor hoc sciēbat: aliquandō tacēre melius est.

silentium iterum fuit, et hoc peius erat quam prius.

sed Salvius nōn abiit. nōn ad Octāviānam sē vertit, nec Tiberium iterum rogāvit. gradum ūnum ad Bellātōrem fēcit.

"falsum dīxistī," inquit. "et male dīxistī. multī in hāc vīllā mihi falsa dīxērunt; nēmō tam male."

deinde iterum locūtus est, et vōx eius nunc alia erat, sine grātiā et sine cūrā.

"quī estis? unde vēnistis? cūr in bibliothēcā meā estis?"

verba dūra erant. sed aliquid mūtātum erat, et Bellātor id sēnsit. cum Tiberiō Salvius dominus fuerat; nunc cum Bellātōre vir cum virō loquēbātur.

bonumne hoc erat an malum? Bellātor nesciēbat.

Octāviāna eum spectābat. iam nūlla fābula bona erat; sed fābula mala et vērum adhūc supererant.

 quid Recentiī nunc agunt?