Octāviāna prīma respondit, et vōx eius quiēta erat.

"litterās discimus," inquit. "hoc sōlum. Tiberius nōbīs dē librīs avunculī suī dīxit, et nōs eum rogāvimus, et ille nōs hūc dūxit. sī culpa est, culpa nostra est, nōn eius."

deinde circum sē spectāvit, et vōx eius mūtāta est.

"et nunc hōs librōs videō. in urbe bibliothēcās vīdī quae minōrēs erant quam haec. hoc nōn exspectāveram, tam procul ā Rōmā."

Salvius nihil dīxit. vultus eius nōn mūtātus est. laudēs tālēs saepe audīverat, et multōs quī eās dīcēbant.

deinde subitō rogāre coepit, et celeriter rogāvit.

"quid lēgistis?"

"quī poēta vōbīs placet?"

"quis melior est, Vergilius an Horātius?"

ūnum verbum post alterum vēnit, et spatium inter ea nōn erat. Octāviāna intellēxit: hoc colloquium nōn erat. hic vir eam temptābat.

Octāviāna nōn cessit. "Vergilius maior est," inquit. "sed Horātius difficilior. Vergilius nōs dūcit; Horātius nōs exspectat."

Salvius paulum tacuit. deinde aliud rogāvit.

"et Graecōsne lēgistis?"

hīc Octāviāna prīmum haesitāvit. "pauca," inquit.

"pauca." Salvius hoc verbum lentē repetīvit. deinde manum ad volūmina Graeca tetendit, quae in secundō locō bene servāta iacēbant. "in hōc cubiculō Graecī plūrēs sunt quam poētae, et meliōrēs. tū poētās laudāvistī."

Tiberius aliquid dīcere voluit. Salvius manum sustulit, et Tiberius tacuit.

"bene dīcis, puella," inquit Salvius tandem. "nimis bene. nēmō tam bene dīcit nisi aliquid vult."

Octāviāna sēnsit fābulam suam adhūc stāre. sed vix stābat. Bellātor eam spectābat, et sine verbīs rogābat: manēmus in fābulā, an nōn?

 quid Recentiī nunc agunt?