subitō iānua aperta est, et nōn lentē.

in līmine vir stābat. nōn erat vir magnus. Tiberius maior erat, et lātior. sed ubi Tiberius in cubiculum intrāverat, cubiculum maius factum erat; nunc, ubi hic vir intrāvit, cubiculum minus erat.

Salvius erat.

oculī eius celerēs erant. Tiberium vīdit, et Recentiōs, et fīliam suam prope mēnsam, et volūmina quae nōn in locīs suīs iacēbant. haec omnia ūnō tempore vīdit.

deinde, per tempus brevissimum, brācchium Recentiī quī proximē stābat spectāvit, ubi sub veste signum erat, quod nunc cēlābant.

nihil dē eō dīxit. oculī eius iam alia spectābant.

"Tiberī." vōx eius nōn magna erat, et hoc peius erat. "quis hōs hominēs in bibliothēcam meam dūxit?"

Tiberius surrēxit. "ego, avuncule. hospitēs nostrī sunt, et litterās amant, et ego putāvī..."

"tū putāvistī," inquit Salvius. plūra nōn dīxit.

deinde ad fīliam sē vertit.

Salvia nōn recessit, nec oculōs āvertit. pater eam spectāvit, et diū spectāvit, et nihil dīxit. et hoc quoque peius erat quam verba. dum pater eam spectat, manus eius ūnum ex duōbus volūminibus sustulit, tacitē, et tenuit. nēmō hoc vīdit nisi Recentiī.

tum Salvius manum ad Tiberium tetendit, apertam.

"dā mihi."

Tiberius sē nōn statim mōvit. deinde saccum dedit.

Salvius chartam ē saccō sūmpsit et in mēnsā aperuit. eam diū spectāvit. vultus eius nihil mōnstrāvit: nōn īram, nōn gaudium, nihil. deinde chartam nōn reddidit. eam prope sē tenuit.

"nunc," inquit. "quid in bibliothēcā meā agitis?"

Octāviāna verba iam parāverat: verba bona et Rōmāna, quālia vir nōbilis audīre solet. Bellātor autem aliud cōgitābat, et sorōrem spectābat, et caput movēbat. nam hic vir tālia verba saepe audīverat, et fortasse iam eīs nōn crēdēbat.

 quid Recentiī respondent?