Salvia duo volūmina ē manibus eōrum sūmpsit, et in mēnsā posuit, ūnum prope alterum. nōn ea aperuit.

"hoc Horātius scrīpsit," inquit, et prīmum tetigit. "ex prīmō librō carminum. et hoc Vergilius, ex librō octāvō. utrumque pars sōla est: prīncipium et fīnem nōn habētis."

"quōmodo hoc scīs?" rogāvit Bellātor. "nōn aperuistī."

"quia iam lēgī," inquit Salvia.

deinde: "ante trēs diēs haec hīc nōn erant. ego in hoc cubiculum saepe veniō, et omnia videō. ante trēs diēs erant volūmina vetera sōla. deinde erant haec duo."

"quis ea posuit?" rogāvit Octāviāna.

Salvia nōn statim respondit. "nesciō," inquit tandem. "sed aliquid putō."

nihil plūs dīxit.

Bellātor volūmina spectāvit, deinde puellam. "et cūr nōbīs haec mōnstrās?"

Salvia Recentiōs spectāvit, ūnum et alterum, et vultus eius quiētus erat.

"ego vōs iuvābō," inquit. "sed vōs quoque mē iuvābitis."

nōn rogābat.

 perge ad proximum mūnus.