Octāviāna cauta erat. "cūr nōs iuvās?" inquit. "fīlia Salviī es. pater tuus amīcus noster nōn est."

Salvia nōn recessit, et vultus eius nōn mūtātus est.

"quia pater meus nōn vult mē vōs iuvāre," inquit. "ergō iuvō."

silentium fuit. Bellātor rīsit, deinde tacuit, quia nēmō alius rīdēbat.

"hoc nōn est respōnsum bonum," inquit Octāviāna.

"nōn est," inquit Salvia. "sed vērum est. respōnsum bonum et respōnsum vērum nōn semper eadem rēs sunt."

Tiberius Recentiōs spectāvit, deinde Salviam, et manūs eius nōn quiētae erant. "Salvia," inquit, "sī avunculus meus haec audit..."

"nōn audiet," inquit Salvia.

deinde ad volūmina rediit, quasi rēs iam facta erat, et Recentiī nihil plūs rogāre potuērunt.

Octāviāna nihil dīxit, sed hoc sēnsit: haec puella certior erat quam pater eius. et quī certus est nōn semper amīcus est.

 perge.