Octāviāna prīma respondit. "quis es?" inquit. "et quōmodo haec omnia scīs?"

Salvia nōn statim respondit. deinde: "Salvia sum, fīlia Gāī Salviī Līberālis. et haec sciō quia legō."

"lēgistīne haec volūmina?" rogāvit Octāviāna.

"omnia lēgī," inquit Salvia. "nōn haec sōla. omnia quae in hōc cubiculō sunt. Graeca quoque."

Bellātor ōs aperuit. "omnia? quandō?"

"per quīnque annōs," inquit Salvia. "duodecim annōs nāta eram, ubi prīmum intrāvī. nēmō mē vīdit, quia nēmō mē quaerēbat. puella sum; puellae nōn sunt perīculōsae."

haec dīxit sine rīsū.

Octāviāna volūmina spectāvit, deinde puellam. "et quis melior est?" rogāvit. "Horātius an Vergilius?"

nunc prīmum Salvia paulum laetior facta est, et hoc cēlāre nōn potuit. "Vergilius maior est," inquit. "sed Horātius difficilior. Vergilius tē dūcit; Horātius tē exspectat."

"et pater tuus?" rogāvit Octāviāna. "scitne?"

"pater meus nescit," inquit Salvia. "pater meus putat mē carmina nōn intellegere. hoc bonum est. quī nihil timet, nihil servat."

Octāviāna hoc audīvit, et aliquid dē Salviā didicit: puella nōn sōlum lēgerat, sed etiam sē cēlāverat, et diū.

 perge.