vōx puellae erat, nōn magna, sed clāra. "quia aliquis vōbīs viam mōnstrāre voluit."

Recentiī sē vertērunt. in līmine puella stābat. quam diū ibi steterat? nēmō sciēbat.

puella erat, sed iam paene fēmina. vestis eius simplex erat: nōn erat vestis fīliae dīvitis. manūs vacuae erant. nōn intrāvit; in līmine mānsit, et Recentiōs spectābat, et exspectābat.

Bellātor volūmen paene āmīsit.

"Salvia," inquit Tiberius, et vōx eius parva erat.

puella nihil respondit. deinde in cubiculum vēnit, et ad mēnsam, et volūmen ē manū Octāviānae sūmpsit. id nōn aperuit. spectāvit sōlum, sīcut dominus, et Octāviānae reddidit.

Tiberius tandem iterum locūtus est. "cōgitābam," inquit. "prīmum quaerere dēbēmus carmina eōrum quī..."

"...quōs Gāius Maecēnās amābat," inquit Salvia. "sīcut haec duo."

Tiberius tacuit. rem eandem dīcere volēbat, sed illa celerior fuit.

"rēctē vīdistī, Octāviāna," inquit Salvia.

nēmō eī nōmen Octāviānae dīxerat.

deinde ad Tiberium sē vertit. in oculīs eius erat aliquid inter amōrem et contemptum. "et tū," inquit, "tū semper tardus es. sed tandem venīs."

Tiberius vultum āvertit, et nihil dīxit.

Recentiī nunc rem intellegere coepērunt: haec puella diū exspectāverat. nōn intrāverat ubi Tiberius eōs in cubiculum dūxerat, nec ubi Bellātor volūmen paene āmīserat. tandem intrāverat, ubi Recentiī nōmen Maecēnātis dīxerant.

 quid Recentiī respondent?