"Maecēnās," inquit Octāviāna. "ille Maecēnās, quī poētās amāvit. sī nōmen eius in chartā est, fortasse carmina eōrum quoque hīc sunt."

Tiberius caput celeriter mōvit, iterum et iterum. "ita! certē! ita!" deinde tacuit. "sed... hoc ipse nōn cōgitāveram."

ad tertium locum iērunt, ubi carmina iacēbant.

multa volūmina vetera erant, et similia inter sē. sed duo alia erant.

haec duo nōn similia cēterīs erant. minōra erant, et nova, et litterae in eīs clārae. Octāviāna prīmum aperuit, et statim vīdit: nōn erat tōtum opus. prīncipium dēerat. aliquis pauca verba exscrīpserat, nōn plūra.

alterum aperuit. idem erat: pars sōla, sine prīncipiō, sine nōmine poētae.

"eadem manus," inquit Octāviāna. "ūnus homō utrumque scrīpsit."

Bellātor prope vēnit. "et quandō?"

Octāviāna litterās tetigit. "nōn ante multōs diēs," inquit.

utrumque volūmen carmina continēbat, verba Latīna et gravia; sed nōmen poētae Recentiī nōn invēnērunt, quia nōmen ibi nōn erat. quī haec exscrīpserat nōmen nōn scrīpserat.

Tiberius utrumque volūmen spectāvit, et nihil dīxit. iam nōn laetus erat.

"aliquis haec hīc posuit," inquit Octāviāna. "et aliquis haec prīmum exscrīpsit. cūr?"

tum, post eōs, vōx respondit.

 perge.