ubi Recentiī ad volūmina Graeca iērunt, Tiberius subitō laetior factus est. "ego Graecē legō!" inquit. "pater meus mē docuit."

volūmen aperuit, et oculī eius per litterās cucurrērunt. deinde tacuit. deinde alterum volūmen aperuit, et iterum tacuit.

"quid est?" rogāvit Bellātor.

"sapientēs," inquit Tiberius. "hī librī dē virtūte nārrant, et dē morte, et dē animō quī nihil timet. hī Graecī docent: sapiēns nihil timet, nihil sentit, nihil quaerit."

Bellātor caput mōvit. "et poētae?"

"nūllī," inquit Tiberius. "nūllum carmen hīc est." volūmen posuit. vultus eius mūtātus est, et vōx eius minor. "avunculus meus sapientēs magis amat quam poētās. et hoc mē nōn movet. nam hī librī hominem dūrum faciunt, et Salvius iam dūrus est."

silentium breve fuit.

deinde Octāviāna volūmina Graeca in ōrdinem rettulit, ūnum post alterum. nam Salvius, sī quid mūtātum erat, statim vidēbat.

 perge.