in cubiculō lūx parva erat. Recentiī circum sē spectāvērunt, et lentē ōrdinem vīdērunt: volūmina nōn omnia simul iacēbant, sed in tribus locīs.

in prīmō locō erant volūmina longa et gravia, quae dē rēbus Rōmānīs nārrābant: dē bellīs, dē rēgibus, dē urbe conditā.

in secundō locō erant volūmina Graeca. haec pulchriōra erant quam cētera, et bene servāta.

in tertiō locō erant volūmina minōra, quae carmina continēbant.

Octāviāna manum super prīmum locum mōvit, deinde super secundum. "haec diū nēmō tetigit," inquit. deinde ad tertium locum vēnit, et manum iterum mōvit, et tacuit. hīc aliquis volūmina mōverat, nec ante multōs diēs.

"quid avunculus tuus legit?" rogāvit Octāviāna.

Tiberius manūs sustulit. "nesciō," inquit. "Salvius mē in hoc cubiculum nōn vocat. nēminem vocat."

Bellātor volūmen ē prīmō locō sūmpsit, aperuit, et statim clausit. "hoc longum est," inquit.

"omnia hīc longa sunt," inquit Tiberius. et tum, vōce minōre: "sed nōn multum tempus habēmus. avunculus meus ante merīdiem redībit, et prīmum in hoc cubiculum venīre solet."

Recentiī inter sē spectāvērunt. tria genera volūminum, et ūna hōra.

"quid quaerimus?" rogāvit Bellātor.

Octāviāna nōn statim respondit. nam Bellātor rem gravem rogāverat, et ipsa nōndum sciēbat.

 quid Recentiī quaerunt?