Bellātor chartam manū tetigit. "estne haec charta dē aurō?" inquit. "in fābulīs semper aurum est, ubi charta est."

Tiberius rīsit. "spērō!" inquit.

"et hae fōrmae," inquit Bellātor. "hae pȳramidēs. suntne prope Rōmam? saepe dē eīs audīvī, et Rōma nōn longē abest."

Tiberius nōn rīsit. paulum tacuit, deinde manum super chartam posuit.

"nōn prope Rōmam," inquit. "Aegyptus trāns mare est, ibi ubi sōl surgit. ex Ītaliā multōs diēs nāvigāre dēbēs. ego ipse illūc iī, et longum iter fuit."

Bellātor caput mōvit. "ergō pȳramidēs in Aegyptō sunt," inquit lentē, "et Aegyptus est ibi ubi sōl surgit." et hoc in memoriā tenuit; nam Bellātor multa nesciēbat, sed quod semel didicerat nōn āmittēbat.

tum oculī eius ad illud ūnum verbum vēnērunt. "et hoc?" inquit. "hoc verbum longum est." lēgit, lentē et male: "Mae... cen... nās?"

"Maecēnās," inquit Tiberius.

Bellātor statim surrēxit. "Maecēnās! ille malus! ille quī nōs in Pompēiīs quaerēbat!"

Tiberius eum spectāvit, et nōn intellēxit. "Maecēnās amīcus Augustī fuit," inquit, "et poētās amāvit. sed ille Maecēnās mortuus est, antequam pater meus nātus est."

Bellātor iterum sēdit, et tacuit. sed hoc iam sciēbat: illud verbum nōn locus erat. nōmen erat, et nōmen hominis.

et duo hominēs ūnum nōmen habēbant.

 perge.