Octāviāna prope mēnsam sēdit, et manum super chartam mōvit.

"ā prīncipiō," inquit. "hoc est lītus. hic est portus. hoc flūmen Nīlus est. hae sunt pȳramidēs. haec omnia locī sunt, et haec verba omnia locōs mōnstrant."

deinde ad illud ūnum verbum rediit. "sed hoc verbum nūllum locum mōnstrat. Tiberī, estne locus in Aegyptō quī sīc appellātur?"

Tiberius diū cōgitāvit. "nōn crēdō," inquit tandem. "multa nōmina in Aegyptō audīvī: Alexandrīa, Memphis, Nīlus. hoc nōmen numquam audīvī, nōn in Aegyptō."

"et litterae?" inquit Octāviāna. "cētera verba aut Graeca sunt aut Graeca et Latīna simul. hoc verbum sōlum Latīnum est."

Tiberius prope chartam vēnit, et aliquid vīdit quod anteā nōn vīderat. litterae huius verbī aliae erant: minōrēs, et manus quae eās scrīpserat alia erat.

"aliquis hoc verbum posteā addidit," inquit Octāviāna. "prīmum charta sine eō fuerat."

Bellātor, quī adhūc nihil dīxerat, subitō prope eōs stetit. "quid dīcit?" inquit. "lege!"

Octāviāna lēgit, lentē, litteram post litteram. "Maecēnās."

silentium fuit. tum Bellātor clāmāvit: "Maecēnās! ille malus! ille quī nōs in Pompēiīs quaerēbat!"

Tiberius eōs spectāvit, et nōn intellēxit. "Maecēnās amīcus Augustī fuit," inquit, "et poētās amāvit. sed ille Maecēnās mortuus est, antequam pater meus nātus est."

Recentiī inter sē spectāvērunt. duo hominēs, ūnum nōmen.

nunc autem ūnum sciēbant: hoc verbum nōn locum mōnstrābat, sed hominem. et aliquis nōmen hominis prope pȳramidēs posuerat.

 perge.