prīmā lūce Recentiī in peristȳliō Salviī sedēbant.

nox brevis fuerat. modo enim ex urbe antīquā redierant, ubi Lūcrētiam vīderant et clāmōrem turbae audīverant; et in animīs eōrum ille clāmor adhūc manēbat. Septimus eōs ad vīllam remīserat: melius erat in vīllā manēre quam abesse, quod hospitēs erant, et Salvius omnia in vīllā suā vidēbat. dormīverant, sed nōn diū.

nunc sōl novus in peristȳlium lūcem mittēbat. aqua in mediō tacēbat, et avēs suprā clāmābant, et servī tacitē per vīllam ībant.

tum Tiberius vēnit, et statim sēdit, et chartam ē saccō sūmpsit. laetus erat, sīcut puer. "spectāte iterum!" inquit.

chartam in mēnsā parvā aperuit. in chartā erat lītus, et mare, et flūmen magnum quod ad mare fluēbat; et longē ā marī trēs fōrmae, quae quasi montēs erant. haec terra Aegyptus erat, et hae fōrmae pȳramidēs.

sed Octāviāna iam lītus nōn spectābat. circum fōrmās erant multa signa et multae litterae, aliae Graecae, aliae Latīnae. multae viam mōnstrābant: hīc portus, hīc flūmen, hīc via per terram. sed ūnum verbum nūllam viam mōnstrābat. sōlum stābat, prope pȳramidēs, in parte chartae vacuā.

"quid hoc verbum significat?" rogāvit Octāviāna.

Tiberius tacuit. deinde: "nesciō," inquit. vōx eius minor erat quam anteā. "multa nesciō. hominēs in Alexandrīā mihi hanc chartam dedērunt, sed nōn omnia mihi dīxērunt. fortasse nōn omnia ipsī sciēbant."

deinde celerius locūtus est, et dē nāvibus et ventīs et portū Alexandrīnō nārrāvit, quasi multa verba illud ūnum verbum cēlāre poterant.

Bellātor sē super mēnsam mīsit, et charta paene cecidit. Tiberius eam manū tenuit. "cavē!" inquit, sed rīdēbat.

Octāviāna Tiberium spectāvit. iuvenis longum iter fēcerat, et multa portāverat; sed nunc, in vīllā aliēnā, minor vidēbātur. eum rogāre poterant, sed nōn eōdem modō.

 quōmodo Recentiī Tiberium rogant?