Octāviāna loquī nōn poterat; sed Lūcrētiam aliquid docēre voluit, nōn vōce sed vultū: "potes vīvere. potes omnibus dē hāc iniūriā nārrāre. potes testis esse, et Sextum accūsāre."

Lūcrētia Octāviānam spectāvit, et intellēxit. caput lēniter mōvit. "intellegō," inquit, "sed nōn satis est. possum vīvere, hoc vērum est; sed nōlō. cōgitā: testis verba dīcit, et verba ēvānēscunt. sed id quod faciō nōn ēvānēscit. fortior est fābula quam testis.

"sī vīvō, Rōmānī mē miseram vocant, et mox nōn meminērunt. sī nōn vīvō, semper meminērunt. id quod faciō Rōmam movēbit."

Octāviāna haec audīvit, et trīstis erat; sed intellēxit. Lūcrētia nōn erat fēmina sine mente, nōn erat fēmina frācta. erat fēmina quae rem gravissimam vīdit, et ipsa statuit.

deinde Lūcrētia sē āvertit, et Octāviānam nōn iam spectāvit.

 perge.