Octāviāna prīma virum vīdit quī per agrum celeriter veniēbat. Septimus erat. ad eōs celeriter vēnit, et statim locūtus est.

"surgite!" inquit. "hīc nōn estis tūtī. Salvius putat vōs esse servōs quī fūgērunt, et virī eius iam hunc agrum quaerunt."

Octāviāna et Bellātor surrēxērunt, et cum Septimō ad vīllam cucurrērunt. dum currunt, Septimus saepe post sē spectābat; vultus eius ānxius erat. nēminem vīdit, sed nōn tardius iit.

Vīlla Septimī, Britannia, 834 AUC (81 CE)

vīllam intrāvērunt. Septimus eōs in triclīnium dūxit, et iānuam post sē clausit. tandem sēdērunt; tandem tūtī erant.

Septimus paulum quiēvit. deinde Recentiōs spectāvit, diū et tacitē. "dīcite mihi," inquit, "quid accidit?" aliquid malum sēnsit; causam tamen nōn vīdit.

tum brācchia eōrum vīdit. caput inclīnāvit, et propius spectāvit. "quid est hoc?" inquit. "cutis rubet. in herbā ūmidā iacuistis; fortasse herba hoc fēcit. doletne?"

sed Recentiī aliud vidēbant. in brācchiīs suīs signum clārum vidēbant: lapidem, et duo fulmina, quasi ab igne. Septimus haec nōn vīdit. nōn lapidem, nōn fulmina; vīdit tantum brācchium et cutem rubram. quod Recentiī vidēbant, ille vidēre nōn poterat.

 Recentiī quid Septimō dīcunt?