Octāviāna servum spectāvit. "fābulam nescio," inquit, "sed Lapidem videō. Lapidem ante vīdī, aliīs in locīs, aliīs tempōribus. Lapis semper idem est; semper lūcet. Lapis vērus est. hoc sōlum certē scio."

servus Lapidem diū spectāvit. tum dīxit: "ego quoque Lapidem videō. ego eum trahō. gravissimus est."

servus traham iterum trāxit. nōn laetus erat, sed nōn restitit.

Sextus Octāviānam spectāvit. "hoc intellegō," inquit. "Lapis vērus est. bene."

Sextus Lapidem spectāvit; cōgitābat.

"sed audī. Lapis lūcet. cūr lūcet? saxum nōn lūcet; aurum nōn lūcet ut hic Lapis lūcet. quid in Lapide est quod lūcem dat?"

Sextus ante sē spectāvit. Aenēās longē in columnā ambulābat, umbra inter flammās.

"fortasse Lapis nōn est saxum. fortasse Lapis est id quod intus est, id quod hominēs in eum posuērunt: fābulae, memoriae, nōmina, verba."

Sextus sē ad Octāviānam vertit.

"sī Lapidem aperīs, quid intus invenīs? saxum? an omnia quae Trōiānī et Rōmānī sciēbant et portābant et ā patribus accēpērunt?"

Sextus tacēbat. tum lentē dīxit:

"Lapis sine fābulā saxum est. fābula sine Lapide ventus est. fortasse utrumque necesse est."

Sextus ambulāvit. nōn sē vertit.

 perge.