Octāviāna servum spectāvit. "fābula vēra est," inquit. "Aenēās novam urbem condet; posterī eius Rōmam condent, urbem maximam omnium. tū pars huius reī es. labor tuus rēfert."

servus Octāviānam spectāvit. diū tacēbat. tum dīxit:

"et nōmen meum? eritne nōmen meum in fābulā?"

silentium. Octāviāna nōn respondit. nōn poterat.

servus adnuit, lentē, nōn īrātē. respōnsum iam sciēbat.

"intellegō," inquit, et traham iterum trāxit.

Sextus diū tacēbat. tum Octāviānam spectāvit.

"bene dīxistī. sed audī. fābula vēra est, dīcis. sed fābula per sē nōn vīvit; in tabulīs iacet, in librīs, in cērā. sī nēmō legit, fābula perit."

Sextus Lapidem spectāvit. lūcēbat.

"Vergilius Aenēidem scrīpsit, sed Vergilius periit. Aenēis adhūc vīvit. cūr? quia aliquis eam legit; quia aliquis eam portat, nōn in trahā, sed in capite, in memoriā."

Sextus servum spectāvit quī trahēbat.

"servus Lapidem corpore portat. sed quis fābulam portat? sī nēmō fābulam portat, Lapis est saxum. nihil plūs."

Sextus ambulāvit. nōn sē vertit.

 perge.