Octāviāna ante Aenēam stetit. "Aenēā, audī!" inquit. "nōs scīmus quid fātum tibi parat. Trōia nōn est fīnis; Trōia est initium."

Aenēās eam spectāvit. "quid dīcis?"

"tū ē Trōiā fugiēs. ad Ītaliam nāvigābis. ibī novam urbem condēs: nōn tū ipse, sed fīliī fīliōrum tuōrum. urbs erit maxima omnium urbium; nōmen eius erit Rōma."

Aenēās tacēbat. flammae circum eōs ārdēbant.

"quōmodo hoc scītis?" rogāvit.

"poēta Rōmānus hanc fābulam scrīpsit; nōmen eius est Vergilius. Vergilius dē tē scrīpsit, Aenēā: dē fugā tuā, dē pietāte tuā, dē fātō Rōmae. tū es vir Vergiliī."

Aenēās diū tacēbat. flammae in oculīs eius lūcēbant. Bellātor, iam tūtus, tacitus sorōrem audiēbat.

tum lentē dīxit: "ego fugere nōlō. sed sī fātum hoc postulat..."

Aenēās gladium spectāvit, tum dēposuit.

"sī fātum hoc postulat, ego pāreō."

 perge.