Caecilius laetus erat. vīnum bibit; nunc loquī volēbat.

"bene. audīte. ego vōbīs dē scrīptōribus Rōmānīs dīcam."

Caecilius sē in lectō composuit et incēpit:

"Vergilius. Vergilius optimus omnium est. Aenēidem scrīpsit. ego Aenēidem omnī annō legō, et omnī annō plūs intellegō. Aenēās vir pius erat: patriam amāvit, deōs honōrāvit, patrem suum ex igne portāvit. Vergilius nōbīs ostendit virum Rōmānum vērum."

Caecilius sibi ipsī adnuit, tum perrēxit:

"Horātius. scrīptor bonus; carmina eius pulchra sunt. artem admīror. sed ego Horātium nōn semper intellegēbam: nimis subtīlis, nimis callidus. ego haec legēbam et cōgitābam, 'quid hoc mihi prōdest?' tamen artem negāre nōn possum."

Caecilius digitum sustulit:

"Cicerō. vir bonus, optimus ōrātor; nēmō melius dīcēbat. sed sapiēns nōn erat. Caesarem oppugnāvit. verba contrā gladiōs nōn valent. Cicerō rem pūblicam amābat, sed amor eum interfēcit. fortis erat; prūdēns nōn erat."

Caecilius vīnum bibit; tum vultus eius dūrior fīēbat:

"et Ovidius. dē Ovidiō pauca dīcam. scrīptor bonus erat; stultissimus omnium fuit. Augustum offendit; in exsilium missus est; ibī mortuus est. fīnis."

silentium erat. Bellātor, quī diū tacuerat, paene dormiēbat; Octāviāna autem omnia audiēbat. Caecilius Recentiōs spectāvit.

"nunc ego vōs rogō: cūr hī scrīptōrēs magnī sunt? quid litterae Rōmānae faciunt? cūr Rōmānī scrīptōrēs suōs amant?"

Caecilius exspectāvit, sed nōn vērē respōnsum exspectābat. ipse respondit:

"quia litterae nōs docent quid est Rōmānus. Vergilius dē fātō scrīpsit; Horātius dē vītā; Cicerō dē rē pūblicā. etiam Ovidius, stultus ille, dē nātūrā hominum scrīpsit. litterae sunt speculum Rōmae."

Caecilius rīsit.

"satis! ego nimis dīxī. Tiberī, plūs vīnī! crās plūra discēmus."

 perge ad proximum mūnus.