"Ovidium!" dīxit Octāviāna. "Ovidius carmina dē amōre scrīpsit, et dē mūtātiōnibus quoque. poēta clārus erat!"

Caecilius vīnum dēposuit. lentē Octāviānam spectāvit. vultus eius mūtātus est.

"Ovidium?" inquit. vōx quiēta erat. sed quiēs Caeciliī pēior erat quam clāmor.

"Ovidius stultissimus omnium fuit."

Caecilius digitum sustulit.

"audīte. Ovidius scrīptor bonus erat; hoc concēdō. carmina eius pulchra erant. sed quid fēcit? librum scrīpsit quī Augustum offendit. dē amōre scrīpsit, dē rēbus quās Augustus vetuerat."

Caecilius mēnsam pulsāvit.

"Augustus lēgēs dē mātrimōniō scrīpsit: lēgēs sacrās! et Ovidius dē hīs lēgibus iocum facit? in librō pūblicō?"

Caecilius caput quassāvit.

"Augustus eum in exsilium mīsit, ad fīnem mundī. Ovidius numquam rediit; ibī mortuus est."

silentium in triclīniō erat.

"hoc nōn est commendātiō, amīcī."

 perge.