"Horātium!" dīxit Octāviāna. "Horātius carmina scrīpsit dē vītā, dē amīcitiā, dē tempore. dīxit nōs dēbēre praesēns tempus capere. sapiēns erat."

Caecilius lentē adnuit et cōgitābat.

"Horātius..." inquit. "ita. ego librōs Horātiī habeō; in tablīnō meō sunt."

Caecilius vīnum bibit, deinde dīxit:

"Horātius scrīptor bonus erat; hoc negāre nōn possum. carmina eius pulchra sunt. sed..."

Caecilius haesitāvit.

"ego Horātium nōn semper intellegō. nimis callidus est, nimis subtīlis. ego argentārius sum, nōn philosophus. Horātius dē tempore scrībit, dē morte, dē gaudiō; ego haec legō et cōgitō: quid hoc mihi prōdest?"

Caecilius dē sē ipsō rīsit.

"artem eius admīror, sed eam nōn sentiō, nōn ut Vergilium."

Tiberius ad Recentiōs susurrāvit: "pater Vergilium maximē amat."

 perge.