lūx iterum mūtāta est. Scȳros ēvānuit; aula Graeca ēvānuit. subitō Recentiī nōn iam in Graeciā erant.

in triclīniō Caeciliī iterum recumbēbant. cēna in mēnsā erat; lucernae ārdēbant. sed in auribus Bellātōris adhūc sonus tubae sonābat, et Octāviāna paene vōcem Achillis audīre poterat. lentē oculī eōrum triclīnium iterum vīdērunt.

Caecilius eōs spectābat et rīdēbat.

"tandem redīstis!" inquit. "Tiberius mihi dīxit: hī hospitēs per tempus iter faciunt. ego quōmodo nōn intellegō, sed oculōs vestrōs videō. magnās rēs vīdistis."

Caecilius vīnum bibit, deinde ad Tiberium sē vertit.

"Tiberī, dīc mihi: hospitēs tuī, cognōvēruntne scrīptōrēs magnōs Rōmānōs? Vergilium? Horātium? Cicerōnem?"

Tiberius Recentiōs spectāvit. oculī eius dīcēbant: respondēte bene!

tum Caecilius ad Recentiōs sē vertit.

"nōlīte timēre. dīcite mihi: quem scrīptōrem Rōmānum cognōscitis?"

 quis respondet?