"Plīnī," Octaviāna dīxit, prope eum sē inclīnāns, "dē cellā in Aegyptō. ubi est? et quid est sīgnum?"

Plīnius eam spectāvit. oculī eius iam obscūrī erant, sed intellegentia adhūc in eīs lūcēbat.

"vocātus sum ā Societāte," Plīnius dīxit, verbīs lēntīs et labōriōsīs. "volēbant mē Lapidem dēscrībere. proprietātēs. nātūram. vim. quia ego omnia nātūrālia cognōscere volō."

tussīvit. sanguinem in manū vīdit. nōn cūrāvit.

"sed intellēxī: Potentēs scientiam nōn omnibus dare volēbant. scientiam tenēbant ut potentiam tenērent. ego dē hōc scrīpsī. et Potentēs mē mīnātī sunt."

Plīnius Octaviānam manū cēpit. vīrēs eius paene omnēs iam āmissae erant.

"cella est sub Alexandrīā. prope bibliothēcam magnam. sub terrā. profunda." spīritus eius iam strīdēbat. "et sīgnum... sīgnum est nota... in bracchiō... hīc..." digitō locum in bracchiō interiōre mōnstrāvit.

tussīvit iterum. et iterum. deinde, vōce quae paene nōn audīrī poterat:

"in Britanniā... Salvius... sīgnum habet..."

Plīnius oculōs clausit. spīritus eius lēnior factus est. lēnior. et cessāvit.

pulvīnus in capite immōtō sedēbat. absurdus et trīstis. circā eum, pumicēs cadēbant.

Sextus Recentiōs ā Plīniō trāxit. "nihil facere possumus," quiētē dīxit. "sed ille nōbīs omnia dedit."

 perge.