Sextus lēniter adnuit.

"fortasse rēctē dīcitis," inquit. "Dīdō meliōra meruit. rēgīna erat quae urbem ex nihilō condiderat. fēmina quae Aenēam amāverat — nōn quia dēbēbat, sed quia volēbat. et dī eam pūnīvērunt — nōn quia mala erat, sed quia fātīs obstiterat."

Sextus ad mare respexit. fūmus Carthāginis iam tenuis fiēbat.

"sed hoc est rēs mīra: Vergilius hoc poēma prō Augustō scrīpsit. Vergilius imperiō Rōmānō servīvit. et tamen cor eius cum Dīdōne erat. omnēs lēctōrēs hoc sentiunt. hoc est quod magnum poētam facit: poēta etiam victōs amat."

Sextus Recentiōs respexit. "et dē Lapide: Lapis semper prōcēdit. semper novam terram quaerit. sed cōgitāte dē eīs quōs post sē relinquit. fortasse Lapis nōn sōlum est rēs quam portās. fortasse est etiam rēs quam āmittis."

mundus tremuit. colōrēs ēvānēscēbant. mare, nāvēs, ventus — omnia dissolvēbantur. et Recentiī iterum in vīllā Sextī stābant, in lūce ōrdināriā, cum odōre vīnī et librōrum.

Sextus pīlulam in mēnsam posuit. "satis prō hodiē," inquit. et rīsit — sed rīsus nōn plēnus erat.

 perge ad proximum mūnus.