Caecilius nunc plēnissimē nārrābat. vīnum biberat, Recentiī eum honōrāverant, et ipse erat in mediō reī magnae — aut ita crēdēbat. cūr nōn omnia dīceret?

"Sinistrus ad quīnque vīllās ivit — ad domōs omnium virōrum quī Pompeiīs potentissimī sunt. ubīque rogābat dē lapidibus antīquīs et inscrīptiōnibus veteribus. dīcēbat imperātōris studia ad rēs antīquissimās Italiae pertinēre. dīcēbat eōs quī haec invēnissent praemium ab imperātōre acceptūrōs esse — grātiam Caesaris, honōrem, fortasse etiam officium."

Caecilius sē inclīnāvit, vōce summissiōre. "et — hoc vōbīs sōlīs dīcō, quia Caesarī servīmus — Sinistrus dē Sextō Aemiliānō rogāvit."

silentium in tablīnō.

"nōmine," Caecilius addidit. "Sinistrus nōmen Sextī iam sciēbat. et sciēbat vōs — Recentiōs — apud Sextum manēre."

Tiberius nōn sē mōvit, sed Octaviāna vidit digitōs eius in genū albōs esse.

Caecilius, quī tēnsiōnem nōn sēnsit, perrēxit: "et ubi Sinistrus discessūrus erat — iam in iānuā stābat — sē vertit et aliquid dīxit quod mē — nōn terruit, sed..."

Caecilius verba quaerēbat.

"dīxit: 'lapidēs saeculōrum nōn dēbent in manibus servōrum esse.'"

silentium longum.

"nōn intellēxī," Caecilius quiētē dīxit. "servōrum? quōrum servōrum? et quid sunt 'lapidēs saeculōrum'? ego rogāvī, sed Sinistrus sōlum rīsit et discessit."

Caecilius caput mōvit. "mīrus homō. callidissimus, urbānissimus — sed interdum oculī eius... frīgidī erant. sīcut argentārius quī nōn hominem sed nummum videt."

hīs verbīs dictīs, Caecilius tacuit. omnia dīxerat.

Octaviāna et Tiberius nunc sciēbant: Sinistrus eōs quaerēbat, Sinistrus Sextum cognōscēbat, Sinistrus lapidēs antīquōs — lapidēs saeculōrum — volēbat. et Sinistrus iam ante eōs erat.

 perge.