Caecilius rediit, vīnum in manibus portāns.

"optimum vīnum!" clāmāvit. "ā Falernō ipsō!"

et statim Sinistrus mūtātus est. vultus amīcus rediit. rīsus rediit. sīcut homō quī persōnam in theātrō induit, iterum erat Pūblius Horātius Sinistrus, vir urbānissimus, socius Caeciliī.

"Caecilī," inquit, vīnum accipiēns, "hospitium tuum semper optimum est."

Caecilius, beātus, sē ad Recentiōs vertit. "nōnne amīcum optimum invēnī?"

Sinistrus nōn Recentiōs spectāvit. vīnum bibit et Caeciliō respondit. tum, ad iānuam ambulāns, breviter sē vertit.

"valēte, iuvenēs," inquit. nihil aliud.

iānua post eum clausa est.

et statim ātrium mūtātum est. angulī rēctī factī sunt. mūrī iterum immōtī stābant. lūx per impluvium simpliciter cadēbat. sēnsus ille malus, quī per tōtum colloquium adfuit, discessit sīcut umbra. sed ātrium frīgidius manēbat quam anteā.

Caecilius vīnum bibēbat. nihil sēnserat.

Recentiī sōlī erant. sed quaestiō nōn erat "quid est Sinistrus?" quaestiō erat: "quid āmīsimus?"

 perge ad proximum mūnus.