Caecilius rediit, vīnum in manibus portāns.

"optimum vīnum!" clāmāvit. "ā Falernō ipsō!"

et statim Sinistrus mūtātus est. vultus amīcus rediit. rīsus rediit. sīcut homō quī persōnam in theātrō induit, iterum erat Pūblius Horātius Sinistrus, vir urbānissimus, socius Caeciliī.

"Caecilī," inquit, vīnum accipiēns, "hospitium tuum semper optimum est."

Caecilius, beātus, sē ad Recentiōs vertit. "nōnne amīcum optimum invēnī?"

Sinistrus, dum Caecilius loquēbātur, Recentiōs spectāvit. breviter, prō ūnō tempore. tum umerōs sustūlit.

"fortasse iterum vōs vidēbō," inquit.

tum abiit. iānua post eum clausa est.

et statim ātrium mūtātum est. angulī rēctī factī sunt. mūrī iterum immōtī stābant. lūx per impluvium simpliciter cadēbat. sēnsus ille malus, quī per tōtum colloquium adfuit, discessit sīcut umbra.

Caecilius vīnum bibēbat. nihil sēnserat.

Recentiī sōlī erant cum quaestiōne quam nēmō respondēre poterat: quid est Sinistrus?

 perge ad proximum mūnus.