Octaviāna servum spectat. "fābulam nescio," dīcit. "sed Lapidem videō. Lapidem ante vīdī, aliīs in locīs, aliīs tempōribus. Lapis semper idem est. semper lūcet. Lapis vērus est. hoc sōlum certē scio."

servus Lapidem spectat. diū. tum dīcit: "ego quoque Lapidem videō. ego eum trahō. gravissimus est."

servus traham iterum trahit. nōn laetus est, sed nōn resistit.

Sextus Octaviānam spectat. "hoc intellegō," dīcit. "Lapis vērus est. bene."

Sextus Lapidem spectat. cōgitat.

"sed audī. Lapis lūcet. cūr lūcet? saxum nōn lūcet. aurum nōn lūcet sīcut hic Lapis. quid in Lapide est quod lūcem dat?"

Sextus ante sē spectat. Aenēās longē in columnā ambulat. umbra inter flammās.

"fortasse Lapis nōn est saxum. fortasse Lapis est id quod in saxō est. id quod hominēs in Lapidem posuērunt. fābulae. memoriae. nōmina. verba."

Sextus sē ad Octaviānam vertit.

"sī Lapidem aperīre possis, quid intus invenīrēs? saxum? an omnia quae Trōiānī et Rōmānī sciēbant et portābant et ā patribus accēpērunt?"

Sextus tacet. tum lentē dīcit:

"Lapis sine fābulā est saxum. fābula sine Lapide est ventus. fortasse ūtrumque necesse est."

Sextus ambulat. nōn sē vertit.

 perge.