Octaviāna ante Aenēam stat. "Aenēā, audī!" dīcit. "nōs scīmus quid fātum tibi parat. Trōia nōn est fīnis. Trōia est initium."

Aenēās eam spectat. "quid dīcis?"

"tū ē Trōiā fugēs. ad Ītaliam nāvigābis. ibī novam urbem condēs. nōn tū ipse, sed fīliī fīliōrum tuōrum. urbs erit māxima omnium urbium. nōmen eius erit Rōma."

Aenēās tacet. flammae circum eōs ārdent.

"quōmodo hoc scītis?" Aenēās rogat.

Octaviāna dīcit: "poēta Rōmānus hanc fābulam scrīpsit. nōmen eius est Vergilius. Vergilius dē tē scrīpsit, Aenēā. dē fugā tuā. dē pietāte tuā. dē fātō Rōmae. tū es vir Vergilī."

Aenēās diū tacet. flammae in oculīs eius lūcent.

tum lentē dīcit: "ego nōn volō fugere. sed sī fātum hoc postulat..."

Aenēās gladium spectat. tum gladium dēpōnit.

"sī fātum hoc postulat, ego pāreō."

 perge.