"Ovidium!" dīcit Octaviāna. "Ovidius carmina dē amōre scrīpsit. dē mūtātiōnibus quoque. poēta clārus erat!"

Caecilius vīnum dēpōnit. lentē vōs spectat. ōra eius mūtātur.

"Ovidium?" dīcit. vōx quiēta est. hoc pēius est quam sī clāmāret.

"Ovidius stultissimus omnium fuit."

Caecilius digitum tollit.

"audīte. Ovidius scrīptor bonus erat. hoc concēdō. carmina eius pulchra erant. sed quid fēcit? librum scrīpsit quī Augustum offendit. dē amōre scrīpsit, dē rēbus quās Augustus vetuit."

Caecilius mēnsam pulsat.

"Augustus lēgēs dē mātrimōniō scrīpsit. lēgēs sacrae! et Ovidius contrā hās lēgēs iocātur? in librō pūblicō?"

Caecilius caput quassat.

"Augustus eum in exsilium mīsit. ad fīnem mundī. Ovidius numquam rediit. ibī mortuus est."

silentium in triclīniō.

"hoc nōn est commendātiō, amīcī."

 perge.