vōs ante rēgēs stātis. omnēs tacent. tum vōs dīcitis:

"rēgēs, cōgitāte! bellum multōs interficiet. multī virī nōn redībunt. multae uxōrēs virōs suōs numquam iterum vidēbunt. propter ūnam fēminam, tanta mors?"

silentium longum est. deinde Menelāus surgit. ōra eius rubra est.

"propter ūnam fēminam?" clāmat. "Helēna coniūnx mea est! Paris fidem frēgit! et tū dīcis 'propter ūnam fēminam'?!"

Menelāus mēnsam pulsat et ad vōs ambulat. Odysseus inter vōs et Menelāum stat.

"satis, Menelāe," Odysseus dīcit. sed tum ad vōs sē vertit. oculī trīstēs sunt. "amīce, verba tua nōn iniūsta sunt. sed hīc nōn tē audiunt. tempus nōn est."

Agamemnōn ē sellā surgit. sceptrum tollit.

"haec verba nōn iuvant. quis alius dīcere vult?"

nēmō vōs spectat. rēgēs inter sē loquuntur. vōs sōlī stātis.

nōn bene erat.

 perge.