Caecilius manum tollit. "bene, bene!" inquit. "multa scīs dē Rōmā antīquā, Octaviāna. sed haec omnia antīqua sunt."

Caecilius surgit et per tablīnum ambulat.

"ego nōn dē rēgibus rogāvī. nōn dē Pyrrhō. nōn dē Hannibale. quid scīs dē Rōmā hodiē? quid scīs dē imperātōre nostrō?"

Octaviāna tacet. Bellātor quoque tacet.

Caecilius eōs spectat. "post rēgēs, Rōmānī rem pūblicam habuērunt. Senātus et cōnsulēs Rōmam rēxērunt. sed deinde bella cīvīlia vēnērunt. Rōmānī Rōmānōs interfēcērunt! mors ubīque erat. tum Augustus vēnit et Rōmānīs pācem dedit. hoc bonum erat."

Caecilius ad Recentiōs sē vertit. "sed dē Augustō et dē imperātōribus nostrīs, plūra audīre dēbētis. quid vōs putātis?"

Bellātor dīcit, "pāx bona est!"

Caecilius rīdet. "ita vērō. pāx bona est, maximē argentāriō!"

Tiberius patrem suum spectat. ōs aperit, sed nōn loquitur.

 perge.