Jūppiter et Sāturnus in summō monte stant. inter sēsē vehementer pugnant. omnēs aliī deī et Tītānī fīnem proeliī spectant.

“nōn iam,” inquit Jūppiter, “tū es rex deōrum! nunc egō sum rex maximus!”

Jūppiter fulmen rectē iacit et subitō Sāturnus per caelum cadit. sonus maximus surgit, cum Sāturnus ad terram cadit, per terram cadit, et adhuc cadit.

in parte terrae ubi Sāturnus cecidit nunc est saxum ingens, quod erat in manū Sāturnī.

est saxum quod in ventre Sāturnī erat, prō Jove infantī.

ubi saxum terram pulsat, saxum in duās partēs it. nunc sunt magna pars saxī et parvus Lapis. parvus Lapis est pars ingentis saxī, sed tamen tam magnus quam equus mātūrus.

Jūppiter māiōrem partem saxī capit. Jūppiter saxum ad montem altum portat. Jūppiter in monte altō habitat sed parvus Lapis in terrā manet.

“omnēs deī deaeque Lapidem capere volunt,” inquit Sextus. “necesse est vōbīs Recentiīs deum aut deam optāre.” omnēs deī deaeque ad Recentiōs in formīs divīnīs spectant. Sextus ad Recentiōs spectat.

quis Lapidem capere dēbet?