P. Ovidius Naso, Metamorphoses 4.108–127
This section gives Pyramus's lament over what he has found: words of self-blame and a bitter apostrophe to the lions. Note the shift from speech back to narrative at its close.
Tier 1
Pyramus dīxit: "ūna nox duōs amantēs occīdet. Thisbē longā vītā dignissima erat. ego sōlus culpam habeō. ego tē iussī nocte venīre. tū vēnistī. ego nōn vēnī prior. nunc, ō leōnēs, quī sub hōc saxō habitātis, occīdite mē!"
vestem Thisbēs sustulit. ad arborem tulit. lacrimās et ōscula vestī dedit. tum dīxit: "accipe nunc sanguinem nostrum!" gladium quem habēbat in pectus mīsit. statim moriēns gladium ē vulnere trāxit. in terrā iacuit. sanguis altē exiit.
et ecce, pōma arboris colōrem mūtāvērunt. nigra facta sunt. sanguis in rādīcēs iit. ita mōra purpurea fīunt.
Tier 2
Pyramus dīxit: "ūna nox duōs amantēs perdet. ex hīs duōbus illa longā vītā dignissima erat. nostra anima est nocēns. ego tē, miseranda, occīdī: ego tē iussī ut nocte in loca metūs plēna venīrēs, nec prior hūc vēnī. ō leōnēs, quīcumque sub hāc rūpe habitātis, frangite corpus nostrum et cōnsūmite viscera mea! sed mortem optāre est timidī."
velāmina Thisbēs sustulit, et ad arboris dictae umbram tulit. utque lacrimās vestī nōtae dedit, ōscula quoque dedit, et "accipe nunc," inquit, "nostrī quoque sanguinis."
tum gladium, quō cīnctus erat, in pectus dēmīsit, et statim moriēns ferrum ē vulnere trāxit. ut resupīnus in humō iacuit, sanguis altē exiit, velut cum fistula vitiāta scinditur et aquās longē iacit.
arborī fētūs sanguine maculātī colōrem in nigrum mūtāvērunt; et rādīx sanguine madēfacta mōra pendentia purpureō colōre fēcit.
Tier 3
Pyramus dīxit: "ūna nox duōs perdet amantēs, ē quibus illa fuit longā vītā dignissima; nostra anima est nocēns. ego tē, miseranda, peremī, [ego] quī iussī [ut] in loca plēna metūs nocte venīrēs, nec prior hūc vēnī. nostrum dīvellite corpus et scelerātā ferō cōnsūmite viscera morsū, ō quīcumque sub hāc rūpe habitātis leōnēs! sed timidī est optāre necem."
vēlāmina Thisbēs tollit, et ad pactae arboris umbram sēcum fert, utque dedit nōtae vestī lacrimās, dedit ōscula, "accipe nunc," inquit, "nostrī quoque sanguinis haustūs!" quōque erat accīnctus, [ferrum] dēmīsit in īlia ferrum, nec mora, moriēns ē ferventī vulnere [ferrum] trāxit.
ut resupīnus humō iacuit, cruor altē ēmicat, nōn aliter quam cum, vitiātō plumbō, fistula scinditur et tenuī strīdente forāmine longās aquās ēiaculātur, et ictibus āera rumpit.
arboreī fētūs adsperginē caedis in ātram faciem vertuntur, et rādīx sanguine madefacta purpureō colōre pendentia mōra tinguit.
Tier 4 - Carmen Ipsum
- repperit, "ūna duōs" inquit "nox perdet amantēs,
- ē quibus illa fuit longā dignissima vītā;
- nostra nocēns anima est. ego tē, miseranda, peremī,
- in loca plēna metūs quī iussī nocte venīrēs
- nec prior hūc vēnī. nostrum dīvellite corpus
- et scelerāta ferō cōnsūmite viscera morsū,
- ō quīcumque sub hāc habitātis rūpe leōnēs!
- sed timidī est optāre necem." vēlāmina Thisbēs
- tollit et ad pactae sēcum fert arboris umbram,
- utque dedit nōtae lacrimās, dedit ōscula vestī,
- "accipe nunc" inquit "nostrī quoque sanguinis haustūs!"
- quōque erat accīnctus, dēmīsit in īlia ferrum,
- nec mora, ferventī moriēns ē vulnere trāxit.
- ut iacuit resupīnus humō, cruor ēmicat altē,
- nōn aliter quam cum vitiātō fistula plumbō
- scinditur et tenuī strīdente forāmine longās
- ēiaculātur aquās atque ictibus āera rumpit.
- arboreī fētūs adspergine caedis in ātram
- vertuntur faciem, madefactaque sanguine rādīx
- purpureō tinguit pendentia mōra colōre.
