P. Ovidius Naso, Metamorphoses 1.525–547
This is the chase proper, built around one of Ovid's most famous similes, that of a Gallic hunting-hound and a hare. It closes with a prayer addressed to her father's river.
Tier 1
Apollō plūra dīcere volēbat, sed Daphnē timuit et fūgit. cum eō reliquit verba imperfecta. etiam tum, dum fugit, Daphnē pulchra erat. ventī corpus eius nūdābant. flāmina vestēs movēbant. vestēs ad corpus adhaerēbant. aura capillōs eius retrō dabat. fuga fōrmam eius auxit.
sed deus iuvenis nōn iam volēbat verba blanda perdere. Cupīdō ipse eum incitābat. Apollō celerrimē currit et vestīgia Daphnae sequitur. ut canis Gallicus, ubi leporem in agrō vacuō vīdit, eum sequitur. canis pedibus praedam petit, lepus pedibus salūtem petit. canis putat: 'iam iamque praedam tenēbō!' canis rōstrum suum extendit. paene leporem capit. lepus dubitat: 'captus-ne sum?' lepus ē ōre canis effugit. canis paene leporem capit, sed lepus effugit.
sīc Apollō deus et Daphnē virgō currunt. ille spē celer est, illa timōre. pennae Cupīdinis Apollinem iuvābant. ergō celerior erat quam Daphnē. eī requiem nōn permittit. iam super tergum eius est. capillōs eius spīritū suō movet. Daphnē iam vīrēs nōn habēbat. pallida facta est. Daphnē erat victa labōre. tum undās Pēneī, patris suī, vīdit. clāmāvit: 'pater, fer opem! sī vōs, flūmina, nūmen habētis, fōrmam meam mūtāte! perdite eam! ego nimium placuī ob hanc fōrmam.'
Tier 2
Apollō plūra dīcere voluit, sed Daphnē Pēnēia timidō cursū fūgit, et cum Apolline verba imperfecta relīquit, tum quoque pulchra erat: ventī corpora nūdābant, flāmina obvia vestēs adversās vibrābant, et aura levis capillōs impulsōs retrō dabat; fōrma fugā aucta est.
sed enim iuvenis deus nōn sustinet ultrā perdere blanditiās, et, ut Amor ipse monēbat, Apollō celeriter Daphnēn sequitur. ut canis Gallicus, cum leporem in arvō vacuō vīdit, eum sequitur, et hic canis pedibus praedam petit, ille lepus pedibus salūtem petit; alter canis paene praedam tenet, et iam iamque praedam habēre cupit, et rōstrō extentō vestīgia stringit; alter lepus dubitat: 'captus-ne sum?' et morsibus ipsīs ēripitur tangentiaque ōra relinquit.
sīc deus et virgō currunt; Apollō spē celer est, Daphnē timōre. tamen Apollō, quī īnsequitur, ōcior est, quod pennae Amōris eum iuvant, et requiem Daphnae negat, et imminet tergō Daphnēs fugientis et crīnem sparsum cervīcibus adflat. Daphnē iam vīrēs nōn habuit, expalluit, et labōre fugae celeris victa erat. undās Pēneī patris suī spectāvit et inquit: 'pater, fer opem! sī vōs, flūmina, nūmen habētis, perde figūram quā nimium placuī! mūtā eam!'
Tier 3
[Apollinem] plūra locūtūrum Pēneia [Daphnē] timidō cursū fūgit, cumque ipsō verba imperfecta relīquit, tum quoque vīsa decēns: ventī corpora nūdābant, flāminaque obvia adversās vestēs vibrābant, et aura levis capillōs impulsōs retrō dabat, fōrmaque fugā aucta est. sed enim iuvenis deus nōn sustinet ultrā perdere blanditiās, atque, ut Amor ipse monēbat, sequitur vestīgia passū admissō. ut canis Gallicus cum vīdit leporem in arvō vacuō, et hic [canis] petit pedibus praedam, ille [lepus petit pedibus] salūtem; alter [canis], similis inhaesūrō, iam iamque spērat tenēre [praedam] et stringit vestīgia rōstrō extentō; alter [lepus] in ambiguō est, an sit comprēnsus, et morsibus ipsīs ēripitur tangentiaque ōra relinquit: sīc deus et virgō [currunt] hīc [Apollō] spē celer, illa [Daphnē] timōre. tamen [Apollō,] quī īnsequitur, pennīs Amōris adiūtus, ōcior est, requiemque negat, tergōque fugācis imminet, et crīnem sparsum cervīcibus adflat. illa, vīribus absūmptīs, expalluit, et victa labōre fugae citae, spectāns Pēnēidās undās, inquit: 'pater, fer opem! sī flūmina nūmen habētis, perde figūram mutandō, [figūram] quā nimium placuī!'
Tier 4 - Carmen Ipsum
- plūra locūtūrum timidō Pēneia cursū
- fūgit cumque ipsō verba imperfecta relīquit,
- tum quoque vīsa decēns; nūdābant corpora ventī,
- obviaque adversās vibrābant flāmina vestēs,
- et levis impulsōs retrō dabat aura capillōs,
- auctaque fōrma fugā est. sed enim nōn sustinet ultrā
- perdere blanditiās iuvenis deus, utque monēbat
- ipse Amor, admissō sequitur vestīgia passū.
- ut canis in vacuō leporem cum Gallicus arvō
- vīdit, et hic praedam pedibus petit, ille salūtem;
- alter inhaesūrō similis iam iamque tenēre
- spērat et extentō stringit vestīgia rōstrō,
- alter in ambiguō est, an sit comprēnsus, et ipsīs
- morsibus ēripitur tangentiaque ōra relinquit:
- sīc deus et virgō est hīc spē celer, illa timōre.
- quī tamen īnsequitur pennīs adiūtus Amōris,
- ōcior est requiemque negat tergōque fugācis
- imminet et crīnem sparsum cervīcibus adflat.
- vīribus absūmptīs expalluit illa citaeque
- victa labōre fugae spectāns Pēnēidās undās
- 'fer, pater,' inquit 'opem! sī flūmina nūmen habētis,
- quā nimium placuī, mutandō perde figūram!'
- quae facit ut laedar mutandō perde figūram.
