ille vir videtur mihi esse aequus deo,

ille, si possum id dicere, esse maior quam deos,

is qui sedet contra te, et spectat et audit te iterum iterumque dulce ridentem,

id quod eripit omnes sensus mihi:

nam simul vidi te, Lesbia, nihil est mihi,

sed lingua mea nihil sentit, tenuis flamma per membra mea it,

aures meae tintinnat sonitu suo, oculi mei nihil vident.

otium est molestum tibi, Catulle: in tempore otii tu exultas nimis multum et vis nimis multum:

otium et prius reges et laetas urbes perdidit.

ille videtur mi esse par deo, ille, si fas est, superare divos,

qui sedens adversus spectat et audit te identidem dulce ridentem,

quod eripit omnis sensus misero mihi:

nam simul aspexi te, Lesbia, nihil est super mi,

sed lingua torpet, tenuis flamma sub artus demanat,

aures tintinant sonitu suopte, lumina teguntur gemina nocte.

otium est molestum tibi, Catulle: exultas nimiumque gestis otio:

otium et prius reges et beatas urbes perdidit.