o ager meus, sive tu Sabinus sive Tiburs es,

nam dicunt te esse Tiburtem, illi qui Catullum amant;

sed illi qui Catullus non amant, te esse Sabinum dicunt.

sed sive tu Sabinus es sive vere Tiburs,

fui laetus in tua suburbana villa,

et apud te expuli malam tussim e pectore meo,

tussim quam meus venter dedit mihi non sine causa,

dum ego volo sumptuosos cibos.

nam, dum volo esse conviva Sestii, legi orationem Antii, orationem plenam veneni et pestilantiae.

hic frigidus morbus et frequens tussis usque affligit me,

dum fugi ad te,

et sanavi me et otio et herba medicina.

quare sanus ego maximas gratias tibi ago, quod tu me amas etiam si malum facio.

nec me sollicitat legere iterum nefaria scripta Sesti,

si frigus petit Sestium tussi nec me,

Sestium qui tunc vocat me, cum legi malum librum.

o funde noster, seu Sabine seu Tiburs,

(nam autumant te esse Tiburtem, quibus non est cordi laedere Catullum;

at quibus est cordi, contendunt Sabinum quovis pignore esse),

sed seu Sabine sive verius Tiburs,

fui libenter in tua suburbana villa,

expulique malam tussim pectore,

quam meus venter dedit mihi non inmerenti,

dum appeto sumptuosas cenas.

nam, dum volo esse Sestianus conviva, legi orationem in petitorem Antium, plenam veneni et pestilentiae.

hic frigida gravedo et frequens tussis quassavit me usque,

dum fugi in tuum sinum,

et recuravi me otioque et urtica.

quare refectus grates maximas tibi ago, quod non ultus es meum peccatum.

nec deprecor quin iam, si nefaria scripta Sesti recepso,

frigus ferat gravedinem et tussim non mihi sed Sestio ipsi,

qui tunc vocat me, cum legi malum librum.