Aenēās revenit ad portum et dīvidit vīna. bonus hērōs, Acestēs, posuerat haec vina in amphorīs et dederat ea Aenēae in lītore Trīnacriō.

tunc Aenēās mulcet dolentia pectora verbīs: “ō sociī passī graviōra, (et scīmus mala), deus dabit fīnem hīs quoque.

“vōs appropinquavistis Scyllaeam furorem et sonāntēs scopulōs, vōs expertī estis saxa Cyclōpia. revocāte animōs et demittite timōrem; fortasse ōlim placēbit vobis meminisse haec.

“per variōs casus, per tot pericula, petimus Latium; ubi fāta dant nobis quiētās domōs. illīc est fās rēgna Trōiae resurgere. remanēte fortēs!”

Aenēās dixit tālia verba sed erat aeger ingentibus cūrīs. simulat spem vultū et premit dolōrem in corde.

deinde dīvidit vīna quae bonus hērōs Acestēs onerārat cadīs et dederat lītore Trīnacriō abeuntibus, et mulcet maerentia pectora dictīs: “ō sociī (neque enim sumus ignārī ante malōrum), ō passī graviōra, deus dabit fīnem hīs quoque.

“vōs et accestis Scyllaeam rabiem et penitus sonantēs scopulōs, vōs et expertī estis saxa Cyclōpia. revocāte animōs et mittite maestum timōrem; forsan ōlim iuvābit meminisse et haec. per variōs casus, per tot discrīmina rērum, tendimus in Latium; ubi fāta ostendunt quiētās sēdēs. illīc fās rēgna Trōiae resurgere. dūrāte, et servāte vōsmet secundīs rebus.”

refert tālia vōce, et aeger ingentibus cūrīs, simulat spem vultū, premit altum dolōrem corde.