C. Plīnius Caecilius Secundus, quī "Plīnius Minor" appellātur, eques Rōmānus erat. Plīnius Minor annō DCCCXIV AUC (61 CE) in oppidō Cōmō nātus est. Cōmum oppidum in septentriōnālī parte Italiae erat. pater eius mox mortuus est. avunculus Plīniī, quī "Plīnius Māior" appellātur, puerum cūrāvit et ēdūcāvit. cum avunculus annō DCCCXXXII AUC (79 CE) periit, Plīnium in testāmentō adoptāvit.

Plīnius Minor, postquam iuvenis factus est, Rōmae causās in iūdiciō ēgit. ōrātor perītus erat et multōs in iūdiciō dēfendit. per multōs annōs per "cursum honōrum" prōcessit: tribūnus, quaestor, praetor, et tandem cōnsul factus est annō DCCCLIII AUC (100 CE). imperātor Trāiānus Plīnium posteā gubernātōrem prōvinciae Bīthȳniae et Pontī fēcit. haec prōvincia in Āsiā Minōre erat.

Plīnius Minor multās epistulās scrīpsit. CCXLVII epistulae ad nostra tempora mānsērunt. in hīs epistulīs Plīnius dē vītā Rōmānā multa scrīpsit. duās epistulās ad Tacitum, quī amīcus eius et scrīptor erat, dē morte avunculī suī et dē ēruptiōne montis Vesuviī scrīpsit. in hīs epistulīs nārrāvit quōmodo avunculus suus, dum aliōs servāre temptābat, Stabiīs periit.

epistula Plīniī dē Chrīstiānīs quoque nōtissima est. dum Bīthȳniae praeerat, Plīnius Chrīstiānōs in iūdicium vocāvit, quod Chrīstiānī deōs Rōmānōs colere nōlēbant. Plīnius tamen nesciēbat quid facere dēbēret, itaque epistulam ad Trāiānum scrīpsit et cōnsilium rogāvit. Trāiānus Plīniō respondit: Rōmānī Chrīstiānōs quaerere nōn dēbēbant, sed sī quis accūsātus erat et Chrīstiānum sē esse nōn negābat, Rōmānī eum pūnīre dēbēbant.

epistulae Plīniī Minōris nōbīs multa dē imperiō Rōmānō et dē iūre Rōmānō docent.