eā nocte, dum Graecī urbem capiunt, Aenēas in domō suā dormiēbat. subitō imāgō Hectoris in somnō appāruit. Hector erat mortuus, et corpus eius erat cruentum et trīste. imāgō Aenēae dīxit: "fuge, Aenēā! hostēs iam intrā mūrōs sunt. Trōia ardet et omnēs Trōiānī sunt mortuī. necesse est tibi fugere. pete terram Hesperiam et conde novam Trōiam. tū eris pater magnae gentis." tum imāgō discessit.

Aenēas surrēxit et arma cēpit. ubīque erat clāmor et terror; Trōia flammīs ardēbat. prīmum pugnāre voluit, sed māter Venus eum servāvit. Venus dīxit: "nōlī pugnāre, mī fīlī. dī ipsī Trōiam dēlēre volunt. serva familiam tuam!"

Aenēas igitur patrem Anchīsam in umerīs portāvit, quod senex erat et īre nōn poterat. parvum fīlium Ascanium manū dūxit. uxor Creūsa post eōs veniēbat. ita Aenēas ex urbe fūgit.

sed in viīs erat magnus terror. subitō Aenēas Creūsam āmīsit. eam diū quaesīvit, sed nōn invēnit. tandem imāgō Creūsae appāruit et dīxit: "nōlī lacrimāre, dulcis uxor. ego in Trōiā manēre dēbeō. tū autem novam terram et novam patriam habēbis. valē!"

Aenēas trīstis erat, sed ē Trōiā discessit. multī aliī Trōiānī cum eō fūgērunt. omnēs ad montem iērunt et nāvēs parāvērunt. tum per mare nāvigāvērunt et novam patriam quaesīvērunt. multōs post annōs posterī Aenēae magnam urbem condidērunt. nōmen urbis erat Rōma.